| |
Binnen het denken van alledag, de chaos die zich -veelal- in ieders hoofd bevindt, komen beelden boven drijven die zich een uitweg moeten banen naar het doek, papier, maar ook naar driedimensionale voorstellingen op een bepaalde locatie. Ook literaire fragmenten kunnen een aanleiding zijn om een werk te beginnen. Bijvoorbeeld de 'Sprachgitter (Paul Celan)-series' en de installatie n.a.v. een gedicht van Kees Ouwens.
Ook de veelvuldige verblijven in Italië zijn mede bepalend voor de onderwerpen in het werk, de Etruskische wandschilderkunst en de gelaagdheid van een stad als Rome.
Prominent aanwezig op dit moment zijn (opnieuw) de 'Kruiswegstaties'. Dit 14-delige (soms met een extra 15e statie) 'stripverhaal' ziet ze als een universeel gegeven van de weg die ieder mens te gaan heeft in het leven. Voorstellingen waarin een 'vallen en opstaan' verbeeld worden. Als beeldtaal gebruikt ze vaak een soort 'tralie', het laten druipen van de verf maakt ook dat er een 'raster' ontstaat, een transparante be-af-grenzing, maar biedt ook uitzicht, 'lucht'. Dit spel van 'laten gaan' (van de verf) maar het ook weer afbakenen zijn de polen waar haar werk zich tussen beweegt. Het balanceren tussen 'toeval', een onnoembaar inspirerend moment, en bewust ingrijpen, grenzen aangeven door strenge vormen, strepen.
Voorwaarde is dat het werk helder en transparant blijft, ook al ontstaan er tijdens het schilderen vele lagen. Ondanks het grote aantal overschilderingen, de door-dachte, ge-dachte onderwerpen, wil ze dat het werk een 'lichtheid', transparantie, en harmonie blijft uitstralen.
|
|
